In mijn eerste opwelling wil ik een column schrijven over de verschrikkelijke toestand waarin de wereld om ons heen verkeerd. Oorlogen die beginnen door foute, narcistische mannen. De media staan hier bol van. Radio, televisie, kranten en social media; ik kan mijn dag ermee vullen. Daarom neem ik u als vorm van tegengif mee naar mijn weekje vakantie in Londen.
Zoals gewoonlijk dwalen we uren door wijken en buurten. We drinken ergens een koffie, eten een broodje en we gaan weer op pad. Een soort van vierdaagse, maar dan door een wereldstad. Op een gegeven moment lopen we een mooi, klein straatje in: St.Cross Street, weet ik mij nog te herinneren. Mijn vrouw zegt: “Hee, moet je kijken hier staat een deurtje open en het oogt heel gezellig daar achter!” en hop voordat we het weten worden we uitgenodigd om aan de grote tafel te zitten en drinken we thee met een wolkje melk tussen de bewoners van de wijk. Het is een zaaltje van de kerk, maar de gastvrouw zegt met een knipoog dat je niet kerkelijk hoeft te zijn om aan te schuiven hoor. Iedere donderdagochtend is er een inloop en de koffie, thee en toast is gratis voor de buurtbewoners.
Iedereen is nieuwsgierig naar het spontane buitenlandse bezoek uit Nederland. Ik zit naast een keurige, gepensioneerde man uit Galway, Ierland. Hij vertelt in een notendop zijn levensverhaal. Van Galway naar Londen verhuisd voor werk. Gescheiden van zijn vrouw en zij ging terug naar Ierland. Later is zij daar overleden. Hij is altijd alleen gebleven en zijn dochter woont in de ‘country’. Inmiddels is zijn kleinzoon 25 jaar en werkt in de automatisering in Londen. “Hij woont nu bij mij voor 30 pond per week,” aldus de man, “een koopje in deze dure stad,” vervolgt hij.
We keuvelen nog wat verder en na een klein uurtje wordt het tijd om verder te gaan. “No toast dear?” vraagt de gastvrouw, ”it’s free!” We worden uitgezwaaid door onze nieuwe vrienden en krijgen nog wat tips mee om in Londen te bekijken en gaan met een heerlijk gevoel weer op pad. Wat spontane ontmoetingen in een vreemde stad toch met je kunnen doen. In al die dagen een moment om te koesteren.
Ontmoetingen ook al zijn ze kort en soms oppervlakkig, maar ze zijn betekenisvol. Blijf hiervoor openstaan, het maakt je voor even heel gelukkig! Het is het medicijn in deze donkere tijden. Let op iedere deur die een klein beetje openstaat. Geef hem soms een duwtje.
