Ha Dimitri, how is life in Kyiv? Lukt het nog om met je gezin in de nacht op tijd in de schuilkelders te zijn? Hoe is het met je kinderen? Hoe gaan ze om met de trauma’s van de oorlog? Dag Ibrahim, we zijn je niet vergeten. Kan je alweer terug naar je dorp in Soedan? Lukt het om je leven weer op te pakken of ben je alles kwijt? Lieve, kleine Mariam, kan je al naar school in Gaza-stad? Weet je hoe je moet lopen tussen de puinhopen? Pas op voor de niet ontplofte munitie die nog overal op straat ligt.
Wie ik ben? Ik ben Michael, een oudere, witte man die deze woorden opschrijft. Ik woon in het westen, om precies te zijn in een nog net niet ommuurde enclave in een stad zonder gaten in het asfalt, zonder bomkraters. In een stad zonder scherpschutters op de daken en zonder drones in de lucht . In een stad waar je al lopend een brood haalt bij de bakker. In een stad waar kinderen als prinsen en prinsessen worden rondgereden in bakfietsen door hun ouders.
Jullie knokken dagelijks om te overleven en wij? Wij, leven ons leven in vrijheid. Herdenken nog immer de impact van vijf jaar oorlog zo’n tachtig jaar geleden. Maar er is voor jullie, Dimitri, Ibrahim en Mariam goed nieuws. Ieder jaar staan wij stil bij het geweld in de wereld. Ieder jaar organiseren kleine groepjes mensen activiteiten voor andere, kleine groepjes mensen. Ook in mijn stad. Dan wordt er gedanst, gegeten, gebeden, gewandeld en gepraat over Vrede. Want dat is ons streven, vrede op de wereld. Dat kan je naïef noemen, maar beter zo dan helemaal niets doen. Dat is onze gedachte.
Wat is vrede? Wel, Dimitri, Ibrahim en Mariam dat is vanuit ons heel moeilijk uit te leggen, maar ik zal het proberen. Vrede is leven zonder angst, zonder honger en dorst en met perspectief. Perspectief op onderwijs, gezondheidszorg, maar vooral geborgenheid in en met je familie. De basic-trust van het leven, van er zijn, van er toe doen. Een toekomst hebben.
En in het land waar dat in overvloed is organiseren we dat met muziek, dans en gezang. Hopelijk bereiken onze klanken jullie straten zodat jullie er niet alleen voorstaan. En ik hoor jullie denken, maar wat nu na die week? Dan kijken wij met voldoening terug en turven wij met onze partners hoeveel deelnemers er zijn geweest bij al onze activiteiten. Dan rusten wij even uit en maken alvast weer plannen voor de volgende vredesweek.
Lieve Dimitri, Ibrahim en Mariam zo gaan we hier in onze enclave om met de oorlogen in de wereld. We bidden dat deze ons land niet zal treffen, want dan weten ons geen raad. Voorlopig houden we de oorlog al dansend en zingend rond de meiboom, vooruit septemberboom….ver van ons.
Lieve Dimitri, Ibrahim en Mariam hou vol, houdt moed, in gedachten zijn we bij jullie!
Dimitri, Ibrahim en Mariam zijn gefingeerde namen.
