Ik kijk uit het raam, de mist is nog niet opgetrokken. Het zijn de laatste grijze dagen van een grijs, soms gitzwart jaar. In mijn blogs heb ik u daar vaak deelgenoot van gemaakt. Maar voordat we gezamenlijk in een collectieve depressie schieten, geen angst want in mijn laatste schrijven van dit kalenderjaar neem ik u mee naar het licht, naar de warmte en naar de vrede van het nieuwe jaar. Dat doen we door ons op elkaar te concentreren. Op de microwereld om ons heen. De mensen met wie wij zijn verbonden, de bomen, de dieren, de lucht en het water. Ver weg van de grote gewelddadige krachten die als drones om ons heen cirkelen.
Laat ik opnieuw leren om de ander te zien. De groei van mijn kleindochter, de stappen op de maatschappelijke ladder die mijn dochter zet en de liefde van mijn partner. Geen schaduwen op muren, zij staan in het volle licht.
In die kleine, maar o zo diepe wereld staat ook de kunst en cultuur centraal. Films, boeken en vooral muziek geven een betekenis aan het leven. Verhalen die verteld worden en die wij weer doorgeven. Liedjes die mij kippenvel bezorgen en in mijn hoofd een anker vinden.
Tenslotte zorgt ook het alledaagse voor de dragelijkheid van het bestaan. Soms kan dit aanvoelen als sleur of monotonie, maar als deze wordt doorbroken door honger, oorlog, verlies, ziekte of ander geweld hunker je naar overzichtelijke, veilige dagen.
Beste lezers, blijf je dit realiseren, blijf je verwonderen, blijf dankbaar en blijf nieuwsgierig in die ander. En als je over enkele dagen aan de kerstdis zit en er plots wordt aangebeld en je door het raam een echtpaar ziet staan, gekleed in sjofele kleren met een pasgeboren kind op de arm van de vrouw. Doe je dan open en nodig je ze uit aan tafel?
FIJNE DAGEN VAN LICHT, VREDE EN WARMTE EN EEN GEZOND NIEUWJAAR!
